Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò ya da Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve sert filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adam (bir hakim, bir bankacı, bir aristokrat ve bir piskopos), genç kız ve erkekleri bir malikaneye kapatarak onlara 120 gün boyunca sistematik fiziksel ve psikolojik işkence uygular. Film, bu işkenceyi, güç, itaat, yozlaşma ve insanlığın kaybı üzerine bir metafor olarak sunar.

Pasolini, faşizmin sadece siyasi bir sistem değil, aynı zamanda insan ruhunu ve bedenini tamamen kontrol altına almayı hedefleyen bir sapkınlık olduğunu vurgular. Oyunculuklar, kurbanların çaresizliğini ve zalimlerin soğuk, duygusuz otoritesini son derece rahatsız edici bir gerçeklikle yansıtır. Yönetmenin minimalist ve mesafeli stili, izleyiciyi şiddet sahnelerinin pasif bir gözlemcisi konumuna iter ve bu da filmin etik sorgulamasının bir parçasıdır.

Film, gösterime girdiği günden beri sansürlenmiş, yasaklanmış ve yoğun eleştirilere maruz kalmıştır. Ancak, sanatsal cesareti, politik keskinliği ve insan doğasının karanlık köşelerine yaptığı acımasız yolculuk nedeniyle de önemli bir kült film ve akademik çalışma nesnesi haline gelmiştir. Pasolini'nin trajik ölümünden kısa bir süre önce tamamlanan bu film, onun sanatsal mirasının en uç ve en unutulmaz parçasıdır. İzleyiciyi rahatsız etmeyi, düşündürmeyi ve faşizmin gerçek yüzünü göstermeyi amaçlayan bu zorlu başyapıt, sadece güçlü bir mideye ve entelektüel meraka sahip izleyicilere hitap eder.