Jacques Tati'nin 1967 yapımı başyapıtı Playtime, modernitenin ve teknolojinin insan hayatına etkilerini mizahi bir dille ele alan bir komedi filmidir. Tati'nin ikonik karakteri Mösyö Hulot, bu kez cam ve çelikten oluşan, sterilliğiyle dikkat çeken yüksek teknolojili bir Paris'te dolaşır. Film, Hulot'nun maceralarını, bir grup Amerikalı turistin şehir deneyimiyle paralel olarak anlatırken, insanın bu yeni, soğuk çevreye uyum sağlama çabalarını absürt ve komik bir şekilde yansıtıyor. Özellikle, henüz inşaat halindeki bir gece kulübü/restoranın açılış gecesinde yaşanan aksilikler ve karmaşa, filmin en unutulmaz sahnelerini oluşturur. Tati, sadece başrol oyuncusu olarak değil, yönetmen ve senarist olarak da filmin her detayına hâkim. Oyunculuklar, minimal diyaloglara ve fiziksel komediye dayanır; karakterlerin mimikleri ve beden dilleri, modern dünyanın yabancılaştırıcı etkisini güçlü bir şekilde aktarır. Geniş açılı çekimler ve derinlikli sahne düzenlemeleri, izleyicinin her karede yeni detaylar keşfetmesini sağlar. Playtime, sadece bir komedi değil, aynı zamanda mimari ve sosyal bir eleştiridir. İzlenmesi gereken bir film çünkü görsel şölen sunan, diyalogdan çok görsel mizaha dayanan ve izleyiciyi aktif olarak izlemeye davet eden nadir yapımlardandır. 155 dakikalık süresi boyunca, teknoloji ve insan doğası arasındaki çatışmayı zarif ve komik bir dille işleyerek, günümüzde hâlâ geçerliliğini koruyan evrensel bir hikâye anlatır. Fransız ve İtalyan ortak yapımı olan bu film, sinema tarihindeki özgün komedi anlayışıyla öne çıkar.