Greta Gerwig'in yönetmen koltuğuna oturduğu ilk film olan Lady Bird (2017), gençlik ve yetişkinliğe geçişin incelikli bir portresini sunuyor. Film, Sacramento'da yaşayan ve kendine 'Lady Bird' adını takan Christine McPherson'ın lise son sınıftaki hayatını merkezine alıyor. Sahra Ronan'ın canlandırdığı Lady Bird, sıradan bir hayatın ötesine geçmek, sanatla ilgilenmek ve doğduğu şehirden uzakta, 'kültürlü' bir yerde üniversiteye gitmek için tutkuyla yanıp tutuşur. Ancak bu arzusu, özellikle Laurie Metcalf'ın muhteşem performansıyla hayat bulan, sert ama sevgi dolu annesi Marion ile sürekli bir çatışma halindedir.

Film, bir büyüme hikayesinden çok daha fazlası. Aile dinamiklerini, özellikle anne-kız ilişkisinin karmaşıklığını, samimi ve mizahi bir dille ele alıyor. Gerwig'in senaryosu, ergenliğin evrensel deneyimlerini (ilk aşk, arkadaşlık kavgaları, kimlik arayışı) öyle gerçekçi ve detaylı işliyor ki izleyici kendinden bir parça buluyor. Sahra Ronan'ın performansı, karakterin savunmasızlığını, hırsını ve asi ruhunu kusursuzca yansıtıyor. Tracy Letts'in canlandırdığı babası ise ailedeki sakin limanı temsil ediyor.

Lady Bird, görkemli olay örgülerinden ziyade küçük, günlük anların güzelliğine ve acısına odaklanıyor. Yönetmen Gerwig, karakterlerine derin bir şefkat ve anlayışla yaklaşıyor, onları yargılamaktan kaçınıyor. Bu da filmi son derece içten ve dokunaklı kılıyor. 2000'lerin başına ait nostaljik atmosferi, müzik seçimleri ve dönem detayları da hikayeye ayrı bir derinlik katıyor. Hem komik hem de hüzünlü sahneleri bir arada barındıran bu film, izleyiciyi kah gülümsetiyor kah duygulandırıyor. Büyümenin ne demek olduğunu, aidiyet ve özgürlük arasındaki dengeyi düşündüren, unutulmaz bir başyapıt.